DrooghGoo

کلماتور

2005-02-22T10:39:00.000-08:00

** اگر جای عیسی محمد رو به صلیب می کشیدن شاید معماری اسلامی رنگ و بوی دیگه ای داشت ....
**شاید اگر عیسی شق القمر می کرد ، ناسا سفینه ای برای پیدا کردن فسیل صلیب به ماه می فرستاد ...
** دیروز اتوبان زندگی تا ساعت 9 برای خط کشی آسفالت بسته بود ...
** دیروز وقتی می گفتم پول ، به حالت لبهام توی آیینه توجه کردم ، تازه فهمیدم چرا تو هر اداره ای می ری کارا با پول راه می افته...
** همیشه مداد چیزی رو می نویسه که دست می گه ، دست کاری رو می کنه که مغز می گه ، مغز فرماندهی حواسه و حس از قلب بیرون می آد .... امروز نوک مدادم شکست ...

اخوان ثالث

2005-02-22T08:15:00.000-08:00

_ " هی ، فلانی ! ... "
باز فیلسوف کوچک و غمگین ما ، انگار حرفی داشت .
" ... گفتم این را ، یا نه ؟ باید گفته باشم :
گوشتان اینجاست؟ "
_ گوش من با توست ." این را من به او گفتم .
_مردم پیشین ، شنیدی یا نه؟ "
. آری ، مردم پیشین "
_ زندگی را مردم پیشین ،
خورد و پوش و لذت آغوش می دیدند ..."
_ "حلق و دلق و جلق "
گفت ان بر سرش دستار .
" میر فخرا سلمکی " خوش خنده خوش رفتار .
شاتقی گفت : " آری آری آنچه تنخواه دل و کام تن است از عیش .
یا بفرما : آن چه تنخواه تن و مطلوب دل ، از عمر .
خوان رنگین ، جامه خوش، کامه بستر ،
واژه هرچ آن بود ، باشد ، ویژه ، خود معنی است .
خورد و پوش و لذت آغوش .
یا بقول این فلانی " حلق و جلق و دلق "
وبیفزاییم یا کاهیم
رنج و راحت های دیگر نیز :
آنچه خواهد چشم و خواهد گوش .
و برای مردم اهلش آنچه خواهد چشم و گوش هوش .

تکه ای از شعر مهدی اخوان ثالت

taste

2005-02-21T23:43:00.000-08:00

شب است و تنهایم ... قدم های موسیقی بسیار تند می نوازند ... انگار با هر ضربه جاز کفشی از خنجر روی حاشیه های نرم مغزم فرود می آید ... مدتی است پستر صادق را از دیوار اتاقم برداشته ام ، رویش نوشته بود :" باید افکار خودم را برای خودم نگه دارم " ... حس کردم دارم می پوسم ، از بس هیچ کس نبود که کنارش بنشینم و دستهایش در دستانم ، با نفس هایم برایش بخوانم .
قرار است طعم دیگری در زندگی ام پیدا شود ، مثل همیشه اولش شیرین است ، مثل هیچ بار از تلخ کامی انتها می ترسم ! دستان من این بار نیز قرار است انسانی را بیرون بکشد ! کاش این انسان های بیرون آمده بعد از دیدن دنیای رنگارنگ بیرون پایشان را روی شانه های کم تحمل من نگذارند و لهم نکنند ... کتفم از سنگینی قبل هنوز درد دارد ! خدا کند نشکند ! قلبم گواه می دهد این یکی هم قسمت من است ! چه گواه هایی که این قلب من نمی دهد ! معلوم نیست تا ناکجا آباد قرار است بدویم ! تکه ای دیگر قرار است برود ... تا پایان قطعات مال این دنیایم ! قطعه قطعه که خوردنم این کبود صورتان ، کاش روز ابدیت باشد . ابدیتی که هیچ کس توان گذاشتن پا بر شانه ام در ذهنش نباشد ! کاش دستانش گرم باشد ! اشک های من که امشب خیلی می سوزانند ! تاول زده ام ! خدا خودش رحم کند !

crazy mother

2005-02-21T23:42:00.001-08:00

ساکت باش ... آرام باش ... آری زبان بر دهان بگیر ای کودک مرده درونم !
گهگاه در شکم عارق میزنی و من مجبور به پنهان کردنت ! گاه می رقصی و همه اعماق تنم از درد به خود میپیچد ! آری ساکت باش ای کودک مرده ی من !
گریه که می کنی چهره ام سرخ می شود ! اشک که میریزی شب ادراری می گیرم ! کودک مرده من بزرگ شدی طوری که تنها خودم دیدمت ! زمان شیرین کاری هایت برای دیگران بود که مردی !
حال روزگاری است با کودکی که مرده اما هیچ گاه سقط نخواهد شد ، زندگی می کنم !
آنجا سرت است باد کرده ... دیگر هیچ گاه پیرهنی کوتاه نخواهم پوشید ! تو هستی اما مرده... تو را کشتند !!! تو تبعید شدی برای همیشه به خون آبه گاه رحم من ! تو مردی و محل دفنت همین مادر دیوانه است !
ساکت باش کودک مرده من ! که ما آموخته ایم بر سر مرده شیون کنیم ! چگونه بر پیکر خودم شیون کنم که دفن تو ، دفن خودم است ! زیرا مرده ای و بند نافت جز با شکافتن تن من میسر نخواهد بود !
بگذار بگویم بمیر ای کودک ساکت من ! آن درون لم داده ای و مدتی است به آرامش خفته ای . نه خروج می کنی نه میگزاری آرام بزیم بی زیستن تو ! مرده ای و ارام مرگ مرا می خواهی ! ساکت باش !
دندان بر جگر نداشته ات بگیر ، ای کودک مرده من ! پدر نداری این گناه توست ! این سکوت اجباری توست ای حرام زاده ! ساکت باش و آرام بمیر ! گویند مکانت درک است ، همان قعر جهنم ... اگر خدا بودم تو مرده ساکت را کنار خود می نشاندم ... آخر فرزندمی ، روحم در تو دمیده شده !
نفی تو نفی پاره ای از من است . نفی خاک است که بذر در آن نخواهد روئید ... نفی ریشه دونده در خاک هویج است ! بذرت را کاشتند در خاک رحم من ! حال جای گل دادن داری در من ریشه میدوانی ! شاید تو یک گیاه بیابانی هستی ! آری تو گونی هستی که تکه تکه ام را پیموده ، برای زندگی پس از مرگت تن من را برگزیده ای !
ای انگل پس از مرگ من کجا می روی؟! تویی که چنین فرصت طلبی شک دارم راضی شوی به دفن در کنار من ! جای تو بودم روز مرگ مادرم به دنیا می آمدم ! حرام زاده هم باشی ، کودکی و گویند پاک سرشت ، تو را نخواهند خرده گرفت ! نمی فهمند سالها در من زیسته ای و حال جزئی از منی ! من که بمیرم تو بیا ! آنگاه برایت پدر می خرند ، شاید مادر هم !؟ تو را می سپرند به آدم ها ... !!! همانند بشر رشد خواهی کرد !
تنها یک پند به تو !! هیچ گاه فرزند مرده ات را درون جسمت دفن نکن ! دل درد دارد ! خم که می شوی ضعف می رود همه رگ های خونی شکمت ! از من به تو پند : فرزند بی پدر نیاور ! خواستی بیاوری پس از مرگت به دنیا بفرستش !!!

short story

2005-02-21T23:42:00.000-08:00

دو دستی بهش بچسب و ولش نکن...
با همون دو تا دست لطیف و کرم خورده ، با همون ناخن های سوهان کشیده ، با همون ها دست های ضمختشو بگیر و ول نکن !!
با چشمهای جذابت با موژه های بلندت ، با ابروهای کمونت ، با خال کناره لبت ، با شکستگی گونه هات ، با موهای مثل شبت که فر خورده توی صورتت و شونه هات رو رو مثل پالتو پوست تزئین کرده با همونها جلشو بگیر ...
میخای غمزه کن میخوای عشوه کن میخوای گهگاه دستای گرمشو بگیر و بعد از شرمی که گلگونه سرخ رو صورتت می کاره ، بگو :" وای ببخشید فکر کردم کیفمه"
بزاربزار خوب نگات کنه و تو اصلا به روی خودت نیار. بزار حس کنه که اجازه داره بهت نزدیک بشه ... اول نظر اون رو بخواه بزار، بدونه که رئیس اونه!!
اما چه فایده یه روز یادت میره که چقدر سیاست به خرج دادی واسه داشتنش.... چه فایده که فردا میاد و اون میره وتو دوباره سر یه میز دیگه می شینی...!!!
فردا و فردا های دیگه میاد و اونقدر خنگه که نمی فهمه تو چقدر دوستش داشتی ... نمی فهمه حاضر بودی بخاطرش با خیلی چیزا بجنگی !! چه فایده جنگیدن برای چیزی که اطمینانی ازش نیست!!
بخاطرش مبارزه کردی ،هزار جور حرف شنیدی ... یاد کتک های مامان و بابا بیافت ، یاد سرکوفت های مادر اون !! یاد شبهایی که تا صبح گریه کردی ... یاد روزهای خوش بیافت که بدون اینکه بفهمی از جلوی خونش سر در می اوردی ... یاد ساعت هایی که دعا می کردی زود تر بگذرن ... یاد شب عروسی که چقدر توی لباس سفید با شکوه شده بودی ... اون حتی بهت نگفت چه زیبا شدی عزیزم ... چقر منتظر شدی یک کلمه عزیزم صدات کنه ...
چقدر اون شب حس حقارت رو تحمل کردی که اون خوش باشه ... چقدر خواستی بهش بفهمونی احساس عظیم و برتر انسانی عشقه نه سکس ...چقدر خواستی بفهمه شبها که دیر می اد خونه قلب تو تیکه تیکه میشه... چقدر خواستی بفهمه وقتی موهاتو توی دستش می گیره میخوای از خوشحالی داد بزنی و اعتراف کنی چقدر دوستش داری...
چقدر منتظر دوستت دارم های اون بودی . شبی که از درد زایمان به خودت پیچیدی و اون پشت درهای اتاق عمل منتظرت بود ، وقتی در باز شد و اون رو دیدی همه دردها یادت رفت به طرفت دوید و ... آه کودکت رو در آغوش گرفت و پرستار تو رو تا اتاقت همراهی کرد ... چقدر دلت می خواست اول تو رو ببینه بعد بچه رو ...
اما به خودت گفتی اون بچه رو بخاطر اینکه عصاره ای از وجود توه دوست داره ...
چه شبهایی که دیوانه وار بهت حمله می کرد و تو فقط می تونستی اشک بریزی... توی چند سالی که بود و بودی ، توی سالهایی که کودکت همه وجودت شده بود ، چقدر آرزو کردی که مادر نباشی ! همیشه خودت رو قانع می کردی که مادر بودن ارزش تحمل این سگ صفت رو داره . اما چه بهونه پوچی ... حالا دیگه بچه رو هم آزار می داد ...
به هر کی که عارض می شدی می گفت :" خوشی زده زیر دلت؟! خرجت رو که میده ، زن باز که نیست ، الکلی و معتاد هم که نیست "
آره تو هم می دونستی که هیچ کدوم اینا نیست ... آخه اون انسان نیست که زن باز باشه الکلی یا معتاد باشه ... اون یه حیوون بود یه خوک کثیف که عصاره جونت رو مکیده بود و ازت فقط یه جسم اسکلتی بی روح مونده بود. همه عشقت روجوئیده بود و دیگه چیزی برای از دست دادن نداشتی .
وقتی به روز هایی که خودت احمقانه اون رو بسوی خودت کشونده بودی فکر میکردی . یاد روز هایی که فرار کردی و به خاطر اون از همه چیز و همه کست گذشتی ...یاد اون روزها می افتی و های های گریه می کنی !!
امروز چهار سالی می گذره از آخرین روزی که دیدمت اون روز گفتی :" اون دوست نداره تو با دوستات ارتباط داشته باشی و چون عاشقشی هر کاری بگه می کنی !!؟"
امروز وقتی سر کوچه دیدمت که کیسه زباله ها رو می گردی ، حالم ازت بهم خورد ... آخه وقتی تو چشمهام نگاه کردی حس کردم هنوز عاشقی ... حالم ازت بد شد از تو از عشق مسخرت ... هیچ وقت مثل تو عاشق نبودم ...
عشقی که با نگاه شروع شد ، عشقی که توی فنجون قهوه عنوان شد ، حالا داری توی تفاله مردم ، توی کیسه زباله دنبالش می گردی ...
متآسفم............................................

death

2005-02-21T23:40:00.000-08:00

چشمهام رو بستم و آروم یه سفررو شروع می کنم ...
کلیدهای پیانو توی گوشهام زمزمه قشنگی راه انداخته ... یه پلکان تاریک و بلند می بینم ، یه پیرهن سفید و پر چین تنمه با کفشهای بلوری !! قدم روی اولین پله میزارم و جاده آغاز میشه . جاده ای که به دیواره هاش تابلوهای زیادی آویزونه ... تابلوهای زیبای نقاشی ... چهره های آشنای زیادی رو توش می بینم . پر است از گریه و لبخند های کهنه و نو ! پر است از رنگ ، از صدا ، پر از هیاهو و سکوت ، چنان محو تماشای تابلوها شده ام که مسیر پلکان بسرعت طی میشه . همه جا تاریک است ، بازتاب رنگ تابلو ها گهگاه جلوی پام رو روشن می کنند ...
نت های موسیقی همچنان سکوت می نوازند ... هر چه پیشتر می روم نیازم به پیرهن و کفش کمرنگ تر می شود ، پای برهنه ادامه می دهم ، چارغ بر می دارم تا باد نوازش دهد گیسوان شب رنگم را ...
درنگی پس هر قاب طلایی می کنم و گاه لبخند و گاه افسوس . نزدیک به پایان است و من مسیر را ندیده ام ، به عقب بر می گردم و گوشه چشمی به جاده می اندازم ...چگونه گذشت نمی دانم ، سر که برمی گردانم آخرین تابلو صورتگر پیش رویم نقش می بندد ... من با همان تکه پارچه سفید در گودالی تاریک ! همه سیاه پوشند و من ملحفه ی سفیدی بر پیکر آرام خفته ام ! نمی دانم چرا همه می گریند ... لبخندی می زنم و همه بیش تر می گریند ...
پله ها تمام شد ، پیش رو تنها دره ای می بینم که چاره ای جز سقوط ندارم ... دست هایم را بالا می گیرم ... و امانا چه می بینم !!! دست ندارم... به پاهایم می نگرم ... وایا !!! پا ندارم ... بر پیکرم می نگرم ... هایا!!! پیکر ندارم ... به کوری ته دره می نگرم... دست می بینم ، پا می بینم ، سر و تن می بینم ، آری این منم که قبل از من سقوط کرده ... پیکر به تفاله دان دنیا سپردم و روحم را نجات دادم ، چه سبک می پرم بی بال ..چشم می گشایم و هفت ستاره آویزان از سقف نوید پایان رویا می دهد ... بوسه های او نوید بازگشت می دهد . از رختخواب بلند می شوم ...دستی کشان کشان مرا در آغوش می گیرد ، چشمانم باز بسته و روحم به عشق بازی رها می گردد ....
27 مهر 83
قریه تهران ... زیر درخت لوستر ...روبروی آتشکده ی اجاق گاز...

to be or not to be

2005-02-21T22:23:00.000-08:00

آرام بودن و به سایه ها نگریستن ... در اوج زیستن و تجربه عظیم تنهایی ... حس هاله ای نرم و عزیز در محیط تن ... حاله ای جدا از خیانت در امانت ... تنی ، بدنی جدا از مختصات عقلانی تو ... من بشرم ، من یک بنی آدمم و من یک زنم ... با سایه ای سیاه و بدنی شکننده ... قلبی شکسته و ذهنی رسا ... قلمی گویا و عشقی آماده ، چه می خواهم؟ نمی دانم؟ شاید گوشی که توان شنیدن یک صدای رسا داشته باشد ... چشمهایی که نور چشمانم خیره اش نکند ... چشمهایش را نزند ... فرار نکند ... عینک دودی را با جسارت از چشم بردارد ... خاکستری نباشد ... من محض پرستم ... من نه فریاد خواهم... می خواهم با پلک چشمهایم معترض شوم بر شومیات عوام پسند ... بر سنت های قهوه ای ... من زدی محض می خواهم ، من هیچ می خواهم ... من عاشق هیچ بودن شده ام ... من پوچ نیستم ، اما پوچ من است ...
کجا بودن و کجا هستن مهم است ؟؟!! آیا بودن یا نبودن است مسئله جهان پر مسئله تان؟... من نه بودنت را می خواهم نه نبودنت را ....

life...

2005-02-21T22:20:00.000-08:00

زندگی ... ای زندگی پایان پذیر... ای تب ... ای اشک ... ای عدالت هیچ گاه نبوده ... من نه از بشر ، من نه از خائنین ، بلکه از خود گرفته ام .
من از کثافت و منجلاب اطراف ترسیده ام . نمی دانم کجا بوده ام ، تا کنون کجا می زیسته ام ؟! تا کنون در کجای این منجلاب نفس می کشیده ام ، که یک آن همه چیزو همه کس بر تن نازکم خراب شد ... کجای بوده ام ! سرعت ، چشمانم را از دید بازداشت ... تظاهر کلامم را از اعتراض بازداشت ... خودم روحم را از تخیل باز داشت ... همه باز دارنده اند من محتاج گشودن ...
کجایند این سرایندگان سرود عدالت ، کجایند این آزادی مطربان ... . آزادی و رهایی از چه ؟! از بند جامعه؟! من آ زادم من آزاد زیم ... بیایید و بر آزادی و آزادگی ام قبطه خورید ، که من نه محتاج جامعه کثیفتان هستم ، نه محتاج عیش و طرب حاصل از آزادیتان ، من می خواهم در گیهان ، می خواهم در عالم بی پایان سفر کنم نه در لحظه آزادگی شما ، من بال می خواهم نه تماشای پرواز شما ... من کمال می خواهم نه قبطه بر جمال شما ... من قلمی می خواهم که برای خودم بنویسد ، قلمی که برای تنم بنویسد ... نه نوازش گر آغوش شما ...
گیرم که از فردا ها یاد میکنید ...
گیرم که پرواز میکنید...
گیرم که می رقصید و می نوشید و با می و ساقی لهو و لعب می کنید ... من نیز می کنم که اینان جز از بشر شایسته تر نمی شناسند ... مانده ام با سرخی خون من عاشق چه می کنید ؟! با آبی جوهر سوزان ، با چشمک ستاره جوشان چه می کنید؟!
گیرم گچ سیاه خود را بر تخته سفیدم می کشید و حکاکی روی قلب های خسته هنرتان است ... با جوشش خون لبه قاب چه می کنید ... با خنجر، با ناخن همچو پنجه گرگ به روح میکشید ، با سرخی قطرات پاچیده به صورتتان چه میکنید؟! با من چه می کنید؟؟؟؟؟؟!!!!!!
با جسارتم ، با شعرم ، با چشمهای بی فروغ و قاه قاه های خنده ، با های و هوی گریه با انگشتان کشیده و یاد آور آرامش چه می کنید.... با خواری و ذلت چه می کنید ؟!!!!
....
وارد می شوید و تنها دخول را ارزش می دانید... از دهان میروید و روی دندان ها می لغزید وزبان می مکید ... لوزه ها را بازی می دهید و از نای و بی نایی سخن میرانید ، از تارهایی که بس نواخته اند از کوک خارجند ، از سینه های پر غرور و قلب های نا آرام بانگ میزنید ... از معده می خوانید و بر روی می زنید!!!
وارد می شوید و دخول را تنها ارزش میدانید ... به روده میروید و بینی ها را کیپ می کنید ، تونل های تنگ و تاریک را متر می کنید به اوره گاه سر میزنید وبه صفرا سلام می کنید ، چشمکی به ناز بر اندام تناسلی میزنید و به وصال فکر میکنید ... به شکم می روید و به کار می افتید و با فشاری به چاه می رسید ، و من به سیفونکی به فاضلاب تان می سپرم ... و چه ها که تعریف نمی کنید... هر چند نه از لطافت پوست سروده اید و نه از روانی اشک ، وارد می شوید و دخول را تنها ارزش میدانید ... از دهان وارد و از کمر خارج نه از پیشانی نشانی دیده ای و نه از پرواز دستان پر هوس ، نه حتی تاول های انگشتان پا را بوسیده اید ... دخول نکرده از خروج حرف می زنید ... همان بهتر که سیفونکی به خانه ابدیتان راهنمایی تان کند ... که جای جای دفن است ... جای کفن کردن جنازه ی بی چشم و مغز و پیشانی ، بی دست و پا ... همان را کفن می کنم که تو دیده ای ... باقی را ابدی خواهم ساخت ، باقی که هنوز دست نخورده است و این بار با تیز دندان خودم بر جانش خواهم افتاد و با هی هو کردنی شرحه شرحه های گوشتالویم را به خون مقدسم غسل خواهم داد ... تا این جسم پاره نشود من خارج نمی شوم ... حیف که وارد شدم و دخول را تنها ارزش دانستم ...